SpecialMemo

ตอนเด็กฉันเก็บกดมากเลย เคยเป็นไหมคะ สมัยก่อนฉันไม่มีกระเป๋านักเรียนสวยๆเหมือนคนอื่นเขา เห็นเขาหิ้วจาค็อบกันแล้วอยากได้เหลือเกินๆๆๆๆ แต่พ่อแม่ไม่ซื้อให้ (ซึ่งฉันก็ว่าดีแล้วล่ะ เพราะมาตอนนี้คิดดูดีๆ ก็สิ้นเปลืองใช่ย่อย)

แต่ความเก็บกดนั้นมันไม่จางหาย ตอนนี้ที่บ้านฉันเลยมีกระเป๋าเต็มไปหมด กลายเป็นนักสะสมกระเป๋าไปซะแล้ว คือฉันเก็บทุกอย่าง ตั้งแต่กระเป๋าสะพาย กระเป๋าถือเป้ กระเป๋าเดินทาง จนมีคนบอกว่าเปิดร้านขายได้แล้วเนี่ย(ฮ่าๆๆ)

ความจริงคือกระเป๋าพวกนี้ไม่ใช่ของราคาแพงอะไร แค่กระเป๋าดีไซน์เก๋ๆแต่ราคาถูกตามแผงตลาดนัด(เดี๋ยวนี้มีเยอะนะ สวยกว่ากระเป๋าแพงๆอีก) บางทีเยี่ยมกว่านั้น คือเป็นของฟรีที่คนอื่นให้มาไม่ใช่แค่กระเป๋า แต่ของเกือบทุกอย่างนั่นแหละ ฉันรู้สึกแค่อยากเติมเต็มช่องโหว่ของตัวเองสมัยเด็กๆเท่านั้นแหละ...ที่อยากได้อะไรก็ไม่ได้

ฉันเป็นคนเบื่อง่าย ซื้อของแพงๆมาคงไม่คุ้ม สู้ซื้อถูกๆแต่มีหลายแบบให้เปลี่ยนไปเปลี่ยนมาได้ ดีกว่าตั้งเยอะแน่ะ

วันนั้นที่ร้านหนังสือคิโนะฯ มีคนถามว่าทำไมไม่ซื้อหนังสือพวกนี้ (หมายถึงหนังสือรวมรูปสีสวยๆ) ฉันบอกไม่ล่ะ ไม่มีเงิน เขามองแล้วก็ถามว่า อะไรกัน มีเงินซื้อนาฬิกาสวยๆ แค่หนังสือนี่ทำไมซื้อไม่ได้ ฉันหัวเราะเลย บอกเขาว่า นาฬิกาอันนี้ซื้อที่ตลาดคลองสาน อันละร้อยเดียวเอง ไม่ได้แพงขนาดนั้นซะหน่อย(แอบดีใจปนสะใจนิดๆ ที่ของถูกๆที่เราเลือกมามันดูไฮโซได้ขนาดนั้น)

ก็...พล่ามจบแล้วค่ะ นานๆมาทีก็อัพมันซะยาวยืด จนบางคนเปิดมาแล้วปิดไปเลยก็มี (ฮ่าๆๆๆ) เอาเป็นว่ามาอ่านคำอวยพรหน่อยละกัน มีความสุขกันเยอะๆนะ รักษาสุขภาพกันด้วย จะสอบแล้ว สอบได้คะแนนดีๆล่ะ สวัสดีค่ะ

หมายเหตุ***ถึงคุณที่รัก ฉันน้อยใจมากที่คุณหายไปกับกลีบเมฆเช่นนี้ ถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อไป ฉันอาจจะเกลียดคุณขึ้นมาจริงๆก็ได้นะ